Sırtım kendime dayalı
Sağım yalan dolan
Solum kıymet bilmezlerle taşan
Attığım adımda telaşa tutuşan...
Ben ki hiç'liğin çıplaklığını
Üstüme giydiren
Gidip de dönmeyen insanlığın arkasından
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta