Dokunurken ölüm şu hayat tezgâhında
Örülürken an ve an ipeğinden hiçliğin
Beklerken zamanı ben ipek kozamda
Ne zaman bitecek yalnızlığı kefenimin
Acının pençesinde dağılırken iskeletim
Ruhum biçimleniyor durmadan tenimde
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta