Dünyamın ipi Şiiri - Turğay Çeken

dunyamın ipini saldım aşağılara, karanlığın arzına
ayakları yanacak, başı günebakarken
korkuyor, ben gibi, senin bilinmezliğinden
sarılsa ellerime, merhametim çekecek yukarı
kör dudakları yanıyor serseriliğinden
zor geceler yaşadı sitemim
gözleri kahveleşti alevden sevdamın
yeşilin soluyor, haberin var mı
kör duvarlar yükseldi, güneşin dilsiz
sen de mi hoyrat bir köşeye çekildin
balkonumdaki rüzgarda savrulan
bekleyeceksin sen de seni bekledğim gibi
gelmeyeceğim kapına
sende biteceğim, bende yittiğin gibi
belki bir gün, görünmeyen ibadette
ayaklarımız karanlığa basacak
sıcaklığımı sezeceksin senimde
işte o zaman, ölmeyeceğiz