Dünya hali bu! Şiiri - Tuncay Aytaç

Ufukta ayrılık kokusu
Karanlığa yenilmiş nur
Değişimin rengi bu!
Şafak yine yengiyi bileyliyor

Zaman israfı her an
Kendini mutlak bitime
pamuk ipliğiyle bağlamış insan
İlk kez acıyı hisseden yeni yetme dudağında
Gücenişin buruk resmi.

O güceniş o dudakta hiç bitmeyecek
Bitime isyan bu!
Ömrün son deminde çaresizliğe gülümseyecek.

Alnın tam ortasında azap yelinin izi.
Yenilgilere farkındalık
İçeride dinmeyen sızı.
Gökte parlayan zühre yıldızı
Yine alıp gittin beni göğe

Güz yağmurlarına küsen sarı yapraklar
Son vurgunu yapmaya hazırlanan rüzgârlar.
Al, ver hesabı, ödenmeye yeminli diyet.

Durağanlığın sinsi gülüşüne aldanıp;
Mutlak sonu görmezden gelip;
Mutlak sonu, modernizme bağlayıp;
Hızlandıran medeniyet

Toprağın dudakları çatlak,
Sessiz bekleyiş bulutlarda umut
Bir yağmur damlasına muhtaç
Bir karınca kadar,
Kocaman binaları yapsa da medeniyet.

Azgın nehirler gibi yürek,
Tüm dağları delecek,
altın olduğunu bilse elinde kürek
Kaç canı katlediyor tamahında şaki
Acımadan elinde tüfek

Doldur kutsal şarabı saki
Gidelim başka diyarlara.
Kuralım dostluk sofrasını
Açalım insanlık yasasını.

İlk madde sevgi olsun
İkinci madde dostluk
Yazsın üçüncü maddeyi çocuk
Kırmızı balonlar uçurmak istiyor göğe.

Ne kadar da iyimserim peh!
İçimde kötülük dem bulurken
Sevgiyi öldürdüler içimizde be!
Kötünün samanlığında
iyilik denilen iğneyi ararken.

Yazmayayım diyorum yürek taşımını
Kırarım diye can arkadaşımı.
Devri alemde almışım
Yaşımı başımı.
Bilirim ki, kibirle kaç kez kaldırmışımdır kaşımı.

Hey allahın merkebi
Yitip gidince kim pay edecek terekeni
Merhem olamazken kendi derdime
Düşmüşsün dünyanın ahvaline.

Yoktur ser'inde kalpak
Gücün varmı ki, yeşile boyamaya
Ha düştü ha düşecek dalından sararan yaprak.
Bilmezmisin ki, aciz olduğunu
Yaprak misâli seni de alacak toprak.