Dudak Bükmeyin Şiiri - Mecit Aktürk

Bayrağımın yanında, göz yummam paçavraya
Yaksalar bedenimi, küllerimden doğarım!
Hem bırakmam işimi, acizse Ankara’ya
İhanet edenleri ellerimle boğarım!

Suskunluğum sabrımdan; onun da sınırı var!
Her imanlı yüreğin, şerefi, onuru var
Şehâdet rütbesinde Yaradan’ın nûru var
Ne hain gibi soysuz, ne de nankör zağarım!

İki yüzlü sanırdım; riyâkâr binbir sürat
Sessiz kalıp, diyemem, "böyleymiş mukadderât
Vatansa söz konusu, gerisi teferruat
Mucize gerekirse, tekeden süt sağarım!

Kâh Yunus’ca yaşarım, ağlarım sessiz sessiz
Kâh çağlarım, coşarım; yanarım issiz issiz
Milletim kan kusarken, duramam lâkayt, hissiz
Nisan yağmuru gibi gönüllere yağarım.

Pervasız haçlı gürûh, gösterse de dişini
Kâbusa çeviririz alçakların düşünü!
Arz olur niyâzımız, Rabbim bilir işini
Avuç avuç duayı, önlerine yığarım!

Dudak bükmeyin öyle, bakıp zayıf cüsseme
Şehadet düştüğünde, gör sen beni, hisseme
Kefen derim saklarım, en güzel elbiseme
Dost olana türabım; bir gönüle sığarım.