Söylesene, kaldı mı gücün?
Beni taşımaktan hiç mi bıkmadın?
Hiç mi kızmadın beni yürütürken
O yollarda paramparça olurken?
Hatırlarsın ilk günümüzü,
İhtiyarın biri çok sevindi, başardık ya.
Büyüdük tabii haliyle,
Şimdi başbaşayız o ihtiyarın ahıyla.
Adım kadar eminim adımlarımızdan.
Kazıdığımız o adları, sırları.
At olsun, araba olsun ne yazar?
Yükümü en çok sen sırtladın.
Bilirsin, her birinizle konuşuyorum.
Gündüz gece, beraberiz.
Aranızdan en çok seni seviyorum.
Yürürken hep beraberiz.
Kayıt Tarihi : 16.09.2026 21:01:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
Dost her zaman yanında olan değildir. Bazen seni taşır, belki doğumundan beri yanındadır.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!