Bağ Şiiri - Devrim Liman

Siyaha hapisken
Simanın parıltısı delmedi mi görüşümü?
Görüşümü görürüm de,
Bu halimle gözlerine nasıl görünürüm?

Görüşürüz elbet,
Kollarım bağlı, ellerim kilitliyken.
Sözlerimi bağırıp, hislerimi susarsam,
Kusarım elbet.

Vebalı fareler gibiyim,
Sen sokaklarında ışık saçan Fransız kadını.
Ben bu pisliğe hapisken,
Nasıl cüret ederim anmaya o güzel adını?

Kilitlenirim bazen, ya sana ya gökyüzüne.
Bulutlar göz kırpar, anlarım.
Senin gözlerini anlayamam,
Bir baksa neşe verir yüzüme.

Bir başka his, anlatılmaz.
Yaşarsan boğulursun.
Sesim tiz bu ısıya karşı
Diz çöker kavrulursun.

Olsun bitmeyen mürekkebim,
Yetmez sana yazmaya derinlerimi.
Oysa her aklı karışık mürettebat,
Mahkumdur görmeye en derinleri.

Öyleyse neden batmadım?
Hâlâ süzülüyorum etrafında.
Beni eline alıp bir buse kondurmak,
Bu kadar zor mu ki aslında?

Gönlümü tutamayalı çok oldu,
Geri vermesen de olur.
Koy gözlerini gönlüme,
O zaman sormazsın soru.

Sana bu sözleri söylemektense,
Dilsiz olmayı isterdim.
Sana bozuk görünsün cümlelerim,
Şu utancımı gizlerdi.

Şu aklım olmasaydı,
Sevmeseydim umutlanıp.
Şu gözlerim olmasaydı,
Daha çok severdim bulutları.

Onlar gülümser bana,
Gülüm neden somurtur?
Günümü güzel etme,
Sevdam acı koruktur.

Büyüsün üzüm olsun bırak
Koparma bağlarımdan.
Dağa çıkıp haykırayım mı bende
Gereksiz mısralarımla?

Saran kollarını hayal edip
Yine mi ağlayayım?
Kim dayanır söylesene
Küfürlerimi sevgi sayıp.

Hangi söz yakışır sana,
Hangi dizem yeter ki?
Yetmediğimden mi yoksa
Tüm bu günler giderli?

Biter mi hiç?
Cevabını biliyorum, söyleme.
Bitirmek senin elindeyse,
Lütfen deneme bile.

Bir çınarım, her yerimde damarlar.
Elindeki testeren her darbende acıtır.
Kesme yerimden yâr, nerede uyur kuşlar?
Kazı adını üstüme, o en güzel acıdır.

Siyaha hakimim,
Neye yarar ak yüzün?
Karatarak bakarsın bana,
Bakma, parlasın.

Sözüm uçtu, sana ulaşmadı.
Dönse dolaşsa, sana gelse,
O gün sevecek misin beni?
Yazım burada çürüse.

Evet çürüttün yazlarımı
Kış, bahar, mevsimlerim.
Güneş açar her mevsime küsmez,
Bana küs, yeşermesin meyvelerim.

Artık koruk kadar ekşiyim,
Bağımdan kopmuş kadarım.
Sağımda da solumda da sen,
Olma, ben önüme bakarım.

Seni değil, yokluğunu bıraksam
Üstümden kalkacak on tane fil.
Hortumlarıyla boğarlar, sıkarlar göğsümü.
Sen yine bir tanesin.

Bir olma, binlerce ol.
Taş hatta, sığma aklıma.
Ne mutlu olurum o gün,
Kutlarım, gelme yardıma.

Ardıma bakmadan yürümek,
Ne güzel fikir değil mi?
O gün hem sen rahatlarsın,
Hem benim dallarım eğilir.

Daha kolay uzanırsın,
Toplarsın çürüklerimi.
Atarsın kuşlara, köpeklere.
Güzel kullan bu düşlerimi.

Yoldalar görüyorum,
Dokuz fil koşuyor uzaklara.
Biri hala buramda,
Yatıyor, ne yapsın yavrucak?

Ben mi dedim yetim bırak diye?
Adını hiç sormadın bile.
Hortumu koptu, sor niye?
Tersliğimden geldi dile.

Bağırdım dağa çıkıp,
Ektiğim ağaç kül oldu.
Kuyum yaşlarımla doldu,
Bekleme gülüm, soldum

Doldum, çok doldum.
Ağladım hastane bahçelerinde.
Seni düşündüm, neredeydin?
Sustum her seferinde.

Çok küçüktün yavrucağım,
Aklımın toprağına erken girdin.
Bak kardeşlerin başka diyarlarda,
Böyle olacağını nereden bildin?

Ne dağ var artık ne bulut.
Karanlık bile küstü gitti.
Tekim burada, sessizim.
Huzurum bile tekinsiz.

Olsun, olsun de yavrucağım.
Olmayacağı olur bazen.
Hem olsa olamayacakların
Olduracaklarını umarsın bazen.

Şimdi bunları düşünme,
Uyu huzur içinde.
Kuzum, balım, çiçeğim,
Hepsi senin içinde.

Elimde bir bağım, bir şişem var
Bekletip şarap mı yapayım?
Yoksa yeşerir umuduyla,
Ekeyim mi yanına yavrucağım?

Tarlama her baktığımda,
Ekinler büyük geliyor gözüme.
Sanki avucum kadar toprak,
Tohumlar torbayla düzine.

Doluşmaz artık ne yaşlar
Ne de yapraklar gözüme.
Sözüme inansan ne,
Sevmeyip de inanmasan ne?

Artık derim ki sevdam,
Git bence buralardan.
Sen simsiyahsın gözümde,
Işığımdan beni alma.

Artık derim ki toprağım,
Bir bağ eksek şuralara,
Büyüse, koruk olsa,
Yeşerse, umut olsa.