Harap olmuş kalbindeki zambaklar dolusu ihtişamlı bahçe,
Seni, senin gibi anlamayanlara fark eder mi hiç anlattığın lehçe?
Ruhun derinliklerinde arşivlenmiş, beni yaralayan onlarca cümle,
Birini unutmak için vereceklerimin yanında aciz kalırdı binlerce akçe.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Duygu yüklü şiirinizi
beğeni ile okudum
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta