İnsanın en emin beldesine döndüm
yüzümde uzun yolların tozu
omzumda çağların sessizliği
şehir kendi sesini kaybetmişti
izdiham çoktu
insan azdı
Bir çocuğun gülüşü geçti önümden
dünya hâlâ mümkündü
karanlığın içinden bir iyilik sızıyordu
haksızlığın karşısında
sesimin nereden geldiğini unutmamak için
döndüm
Biliyorum
karanlık yalnız gecenin işi değil
bazen insanın içine yerleşir
Bir filozof
elinde fenerle gündüzün ortasında
çarşı çarşı dolaşmış
“Ne arıyorsun?” demişler
“İnsan arıyorum” demiş
Ben de kendime sordum
Bir mazlum görünce
gözlerimi kaçırıyor muyum
bir haksızlık karşısında
sözüm geri çekiliyor mu
yoksa vicdanım hâlâ
insan olduğumu hatırlatıyor mu
Sonra yürüdüm
ne öfkeye sığındım
ne korkuyu yoldaş bildim
Çünkü muhabbet
herkesin sustuğu yerde
kalbini kirletmeden
hakikatin yanında durmaktır
Şimdi kıyam için kıbleye döndüm
belki sormamam gerekiyor
sordum işte
sahiden kıblemiz neresi
Vicdan
(E.B)
Kayıt Tarihi : 19.09.2026 18:57:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
şiir sadece “dönüş”ü anlatmıyor; dönüşün nereye olduğunu keşfettiriyor. Bu da şiirin en kıymetli tarafı. İnsanın emin beldesi vicdandır. Kıyam eden insan yönünü vicdanına çevirir. Vicdan ise insanı hakikate götürür. DÖNÜŞ, insanın kalabalıkların içinden geçerek kendi özüne, vicdanına ve hakikate dönüşünü anlatıyor. Bir çocuğun gülüşüyle başlayan bu yolculuk, mazlum karşısında insan kalabilme sorgusuna ve sonunda “kıblemiz neresi?” sorusuna ulaşıyor. Cevap ise tek kelimeyle geliyor: Vicdan.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!