Dokunmadan Sevdiğim

Dokunmadan Bulduğum Yuva
‎
‎Kimse içimde kopan fırtınayı duymadı,
‎Bir ben bildim geceler boyu verdiğim savaşları.
‎Gündüzleri tebessüm sakladım yüzümde,
‎Geceleri gözyaşlarıma yenildim sessizce.
‎Herkes çığlık atana koştu,
‎Ben sustukça içimde biraz daha kayboldum.
‎
‎Sonra sen çıktın karşıma, ansızın…
‎Yaralı kalbimin en savunmasız yerinde,
‎Hiç beklemediğim bir huzur oldun.
‎Önce korktum, çünkü güvenmeyi unutmuştum;
‎Bir yanım sana gelmek isterken
‎Diğer yanım yeniden kırılmaktan korktu.
‎
‎Ama sen, zamanla en güzel sığınağım oldun.
‎Seni dokunmadan sevdim;
‎Kokunu bilmeden en sevdiğim parfüm ilan ettim.
‎Yolumu kaybettiğim her anda pusulam,
‎İçimde susturamadığım fırtınalara liman oldun.
‎
‎Ve anladım ki…
‎İnsan bazen hiç dokunmadığı bir kalpte
‎Kendine ait bir yuva bulabiliyormuş.
‎Bazı insanlar yaralarını kanatmak için değil,
‎Kırılmış yanlarına yeniden yaşamayı öğretmek için geliyormuş.
‎
‎Sen, benim sessizliğimde açan baharımsın.
‎