Irmaklar, dereler akıyor da denize, Yaralarımızı saracak derman kalmadı bizde. Biliyorum, sen de mutlu değilsin, ben de. O zaman niçin reva gördün bunu ikimize? Uyumadığım bir an yok, aklımdan çıkasın. Uykuda, rüyalarımda kavuşuyorum sana. Bir rüyada Bartın’a gelmişim bir sebeple. Karşıdan karşıya geçerken duruyorsun, Yol veriyorsun bana. Teşekkür etmek niyetiyle bakıyorum sana. Zelzele oluyor, kalbim çıkıyor yerinden. Seni görünce öyle aniden, birden… Dona kalıyorum orada. Sen de şok içindesin, gözlerin kırpılmıyor bir an olsun. Tam o anda ağlamaya başlıyoruz. Sonra ağlayarak uyanıyorum, Kübra. Şimdi gerçekten seni bir yerde görsem, Küboşum, şoka girerim, biliyor musun? Sanki çok sevdiğim, en sevdiğim, biriciğim, Öldüğünü sandığım biri çıkmış karşıma gibi… Şoka girerdim. Bardaktan boşanırcasına ağlardım. Dizlerimin bağı çözülür, Yığılırdım olduğum yere. Dokunmama bile gerek yok. Kokunu alsam uzaktan, Sıcaklığın tekrar sarsa kalbimi… O anda donmak isterim. O anda kalmak saatlerce, günlerce. Çünkü sana dokunma mesafesindeyim. Anlıyor musun bunun seven bir kalp için Ne büyük nimet olduğunu? Elini uzatıp dokunabileceğin kadar yakından Seni görmek… Şu an için feda etmeyeceğim Canım da dâhil, hiçbir şey yok Be küboşum
Osman Bahadir OdabasKayıt Tarihi : 21.11.2026 03:48:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!