Doğa Şiiri - Melik Köroğlu

Güneş parlayinca tutuşur dağlar,

Toprağın koynunda uyanır bağlar.

Yeşilin bağrında gizli sevdalar,

Rüzgârın sesinde bir uğultu var.

Dökülür berrak su taşın üstünden,

Geçer zaman gibi günün büstünden.

Ayrılmaz bu gönül doğa süsünden,

Kuşlar kanadında neşeyi taşır.

Göklerin mavisi sarar evreni,

Çiçekler renk alır eski gizini.

Her yaprak büyürken dünün izini,

Dalda öten bülbül aşka ulaşır.

Ulu çınarların gölgesi derin,

Dağların bağrından esen yel serin.

Sonsuz bir masaldır durağı yerin,

İnsan bu düzende huzura girin.

Dere akar gider sanki bir şerit,

Güneş doğar batar sanki bir gel git

Toprak kabuğunu yavaşça erit,

Bütün varlık burda hakka kavuşur.

Sessizce süzülür geceye sisler,

Sabaha demlenir en derin hisler.

Yıldızlar gökyüzü bağrında süsler,

Karanlık geceye bir ışık düşer.

Gök gürler, dökülür bulutun yaşı,

Can bulur toprağın bağrı ve taşı.

Eğilir doğanın önünde başı,

İnsan bu cennette yolunu bulur

Melik Köroğlu (Salihi) Şair ve yazar