Adınla Başlar Gece
bir yağmurun altında ıslanmak değil yalnızca,
gökyüzünün bütün bulutlarını
bir damla gözyaşında taşımaktır bazen.
Bir de senin gözlerin var,
ah, o gözlerin…
İnsan kendini unutuyor baktığında,
hangi mevsimde yaşadığını,
hangi yoldan geldiğini,
hatta kalbinin neden attığını…
Ben seni
bir ömrün kıyısında bulmadım,
sen geldin,
ömrümün bütün kıyılarını değiştirdin.
Şimdi hangi şarkıyı dinlesem
sesinde bir parça sen,
hangi sokağa girsem
adımlarımda senden kalma bir iz…
Ve gece,
en çok gece yakışıyor sana.
Çünkü yıldızlar susunca
ben seninle konuşuyorum içimden,
kimsenin duymadığı,
kimsenin bilmediği bir dille.
Belki bir gün
ellerimiz aynı sabaha uyanır,
belki de hayat
bizi iki ayrı hikâyede bırakır.
Ama bil ki sevgilim,
bazı insanlar unutulmaz,
çünkü onlar yalnızca kalbe dokunmaz;
insanın içinde
bir dünya kurarlar.
Sen benim içimde
kapısı hiç kapanmayan bir evsin.
Ve ben,
dışarıda hangi fırtına koparsa kopsun,
hangi mevsim geçerse geçsin,
o evin penceresinde
seni bekleyen bir ışık olacağım.
Çünkü aşk dediğin
her zaman kavuşmak değildir.
Bazen birini
dünyanın bütün gürültüsüne rağmen
sessizce sevmektir.
Bazen de
kimseye anlatamadığın bir özlemi
bir ömür boyunca
onun adıyla taşımaktır.
Melik Köroğlu (Salihi) Şair ve yazar
— 🌹 —
Kayıt Tarihi : 27.10.2026 22:54:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Ad, gece
