Doğanın Nefesi Şiiri - Melik Köroğlu

Doğanın Nefesi

Bir sabah uyanır dünya,
Güneş usulca dokunur dağların omzuna.
Bir kuş kanat çırpar maviliklere,
Bir çiçek gülümser toprağın bağrında.
Ve hayat yeniden başlar
Doğanın bitmeyen türküsünde.

Yeşilin binbir tonunda saklıdır umut,
Bir derenin şırıltısında huzur,
Rüzgârın saçlarımızda bıraktığı dokunuşta
Özgürlüğün en güzel anlamı…

Ağaçlar sessizce büyütür sevgiyi,
Kökleriyle sarılır toprağa,
Dallarını uzatır gökyüzüne.
İnsan da öyle değil midir?
Bir yanı geçmişe tutunur,
Bir yanı geleceğe uzanır.

Doğa bize hiçbir şey sormadan verir;
Gölgesini, suyunu, ekmeğini, nefesini…
Bizden tek isteği vardır belki de:
Sevmek, korumak ve yaşatmak.

Oysa insan bazen unutur
Bir ağacın da can taşıdığını,
Bir derenin de yorulduğunu,
Bir çiçeğin de kırıldığını…

Betonlar yükselirken göğe,
Kaybolmasın çocukların düşlerinde ormanlar.
Susmasın kuşların sabah şarkısı,
Kurumasın umutla akan dereler.

Çünkü doğa yalnızca yaşadığımız yer değil,
Anılarımızın yeşerdiği bahçe,
Sevdiklerimizle soluduğumuz hava,
Hayat dediğimiz büyük mucizenin kendisidir.

Ey insan!
Bir ağacı kesmeden önce düşün,
Belki de gölgesinde bir çocuk büyüyecek.
Bir çiçeği koparmadan önce eğil,
Belki de onda saklıdır dünyanın gülüşü.

Unutma;
Toprak olmadan kök salamazsın,
Su olmadan yaşayamazsın,
Doğa olmadan var olamazsın.

Ve bir gün herkes anlayacak:
En büyük zenginlik altın değil, yeşildir.
En güzel saray gökyüzüdür,
En değerli miras tertemiz bir dünyadır.

İnsan doğayla yaşarsa insandır,
Doğayı severse güzelleşir dünya.
Ve bizden sonra gelecek nesillere
Bırakabileceğimiz en güzel şiir,
Yaşayan, nefes alan, yemyeşil bir dünyadır.

Melik Köroğlu (Salihi) Şair ve yazar