Dinlensin Canlar Şiiri - Kasım Kobakçı

Gürültülü çağa, perdeyi çeker,
Sevdalı göğsünde, fırtına biter,
Aydınlık sabaha, tohumlar eker,
Yüreğine tıp çek, dinlensin canlar.
*
Karanlık geceyi aydınlatmalı,
Sessizliğin dibine bağlanmalı,
Ağır yaraları, hep dağlamalı,
Yüreğine tıp çek, dinlensin canlar.
*
Vücudun çileyle yoğrulduğunda,
Acılar kapına dayandığında,
Kıvılcım yeniden parladığında,
Yüreğine tıp çek, dinlensin canlar.
*
Zaman acımasız akıp giderken,
Rüzgarlar ovada, sertçe eserken,
Kuşlar yuvasına, uçup dönerken,
Yüreğine tıp çek, dinlensin canlar.
*
Kızgınlık ateşini söndürmeli,
Gülücük yüzüne geri gelmeli,
Zihnindeki harbi, tez bitirmeli,
Yüreğine tıp çek, dinlensin canlar.
*
Yeryüzü, nefrete bürünmüş olsa,
Her yanımız, büyük kederle dolsa,
Bahçedeki çiçek, sararıp solsa,
Yüreğine tıp çek, dinlensin canlar.
*
Şefkati, insanda bulmalıyız biz,
Toprağa düşmeli, tertemiz şu iz,
Bükülmeden, dimdik kalkmalı bu diz,
Yüreğine tıp çek, dinlensin canlar.
*
Gökyüzü mavisin sunarken sana,
Bülbüller ötüşse, daldan bu yana,
Şarkılar fısılda, topraktan cana,
Yüreğine tıp çek, dinlensin canlar.