Devran Utansın Şiiri - Kasım Kobakçı

Söktü bak kızıl şafak, karanlıklar utansın.
Bu mudur aşka ceza, zincir vuran utansın.
*
Sokaklar yankılanır, sevenin bağrı isyan.
Gülü zindan çürütmez, demir kilit utansın.
*
Emeğin nabzı atar, sürsün der hür yarınlar!
Bize set çekmek neymiş, zalim duvar utansın.
*
Bu kavga üzre bu kış, geldi sevda sımsıcak.
Bizi kış ortası buz donduran kâr utansın.
*
Sarayın üzre çıkıp, sömürenler utanmaz.
Bizi yerlerde koyup, ezen yular utansın.
*
Kimi hür sesli gelir, ihtimal susturur bey?
Hele bak kinle vurur, susturanlar utansın.
*
Sokağa can dökülür, ben mi dedim ki yansın.
Kanarım böyle yanıp, vurduran kör utansın.
*
Alemin sevdiceği, hür yaşayıp tok dursun.
Beni hep böyle zebun kılan zorba utansın.
*
Halkımın emri geçer, gürleriz dört cenahtan.
İtiraz haktır bugün, taçlı hünkar utansın.
*
Direniş yol başıdır, yürü diyen kal dermiş!
Zorbalık def mi eder, sürgün karar utansın.
*
Halimiz pür ateşten, kimsenin korkusu yoktur!
Kölelik baki diyen, sahtekarlar utansın.
*
Sefadır çaldıkları, yoksul aç biilaç kalsın.
İşçinin hakkı mı var, çalan tüccar utansın.
*
Meydanlar dalgalanır, gürleşir, gel ki görsün!
Seni darda bırakan, iktidarlar utansın.
*
Hakimin hükmü nedir, dalkavuk hiç mi bilmez?
Yasanın altı mı boş, satan riyakar utansın.
*
Maşalar saldırmadan, patronun keyfi gelmez!
Ağlayan dinlemeyen, sağır beyler utansın.
*
Aydının en hasıdır, ihtisas zorda görmüş!
Direnen can ne bilir, sinen korkup utansın.
*
O yaman aşkı bilen, boyun eğmem dese bilem.
Hak kelam söylemeyen, oldu serdar utansın.
*
Kavganın kırk cepheden, gürlemesi az mı gelmiş.
Bulamaz tek bir nefer, kaçan asker utansın.
*
Bilumum derde tabip, devrimler hiç mi bilmez?
Düzenin zulmü nedir? Kanlı zincir utansın.
*
Zaman bitmez mi yoldaş, hangi candan çıkarmış.
O yürek yoksa şayet, var diyenler utansın.
*
Bu halkın cürmü ne az, fıtratın emri kısmet.
Kaderim böyle demez, soyan kurnaz utansın.
*
Hakkımız yazdı yazan, yazmayıp sus mu yazsın?
Şu şirin köşke dolan, bunca kibir utansın.
*
Bayrağın gül döke, dur! Gün, başın üzre dursun.
Seni kanlar içinde, bırakanlar utansın.
*
Öfkemi şerh edemem, ah yürek laf mı dinler?
Utanıp gizleyemem, inleten zor utansın.
*
Övünür mülkiyeti, çünki şart cebi övmek.
Bizi dilden nazenin, söyleten dert utansın.
*
Diyemem kimseye ben, var mı bir özge sevmiş.
Bu isyan üste isyan, ezen zorba utansın.
*
Ayağım yer mi görür, geçse dost saflarından.
Hürriyet aşkı mıdır, dese korkak utansın.
*
Ne cesur şavkı vurur, yâr gözün umutlardan.
Bizi mahpusta sarar, böyle hicran utansın.
*
Cemalin söyleyemem, dillerim marşa dönsün.
Yüreğim böyle daim, yaktıran kor utansın.
*
Tadamam şevk ile ben, ah zafer demlerinden.
Utanıp boynu düşen, koydu namert utansın.
*
Gülleri etme ziyan, düşmesin ellerinden.
Ne ayıp sevme diyen, zalim ağyar utansın.
*
Barışın lezzeti çok, and içersem mubahtır.
Severim zahmeti yok, kin güdenler utansın.
*
Hele gel gel direnip, gel gülüm, kavga sensin.
Halimiz çarkıfelek, gül de devran utansın.