Derya Avşar Şiirleri - Şair Derya Avşar

Bir çocuk sessizliği

Karanlığın içinde bir çocuk büyüyor.
Minik bedeni üzerinde dünyanın ağırlığı geçiyor.
Sağır edici bir sessizlik içinde,
Bütün tanrılar uyuyor mu?

Puştun puşta secde ettiği bir dünya bu sevgilim
Daha çok sevmeliyiz
Hiç durmadan kahkahalar ile gülmeliyiz, karanlığı aydınlatmalıyız
Bahçelerimizde rengârenk çiçekler açmalı kesk, sor, zer…

Esmer gülüşlü çocukların derin gamzelerinde güneşi içmeliyiz

Bir dünya düşünün
Çocuk sesleriyle inleyen
Bir dünya düşünün
Sevgi ile öpüşen

Sevgi!

BİR DÜŞ
Kırgın bakışlarım gözlerine küstü
Varlığın bir çığ gibi üstüme düştü
Hatırlatır geceler içinde olduğun düşü
Ruhum benliğime arka döndü

Beyazın siyahı bulanık
Kelimelerim derin
Kırmızısı kuyu
İçme içilmez suyu
Giyilmez yalnızlığımın ruhu.

Bana diyorlar ki; kendini ifade et
Benim ifade özgürlüğüm yok ki
Ben kendimi bilinmeyen dilimle mi
Yoksa bana dayatılan dillerle mi anlatayım

Ben yine yitik sevdalara gebe
Elleri bağrında aşklar taşıdım
Ben yine çocuksu gitmelerde
Yıkık kentin kollarında üşüdüm

Ah! Başıma yağar kar boran
Dertten derde salar zaman
Bir nefeslik vermez ki aman
Güller yorgun ben yorgunum

Adım atsam takılır düşerim

Ben kadınım kadın
Doğururum, beslerim,
Büyütürüm, severim
Hiç bir karşılık beklemem
Özümdedir duygularım
Ben kadınım kadın

Ben kendimle iyiyim

Yüreğime ne zaman bir sevda ateşi düşse,
Yama üzerine yama diktim yaralarımın üstüne.
Yaralarım tanır sizi, üzmeyin artık üzmeyin beni.
Bilin ki, yüreğimin aynasında yalan barındırmadım.