Derya Avşar Şiirleri - Şair Derya Avşar

İnsan,,
insanın üstünü örterdi
Üşüdüğünde,
Enkaz altında ağlıyor insan
Ses veren yok şimdilerde
İnsan,,

Bir yudum sevgi/ umudumdu
Yâr benden gitti/ canım yandı
Bir gülüş bir öpüş/ can suyumdu
Yâr benden gitti/ canım yandı

Gidenler dönmez/ kalan ağlar

Karabasan, katran karası ömrü saran,
Yüzümde pençeleri olan bir yaradır çaresizlik.
Kalp atışlarıyla zamanı hesaplayan,
Bir benim mi, benim mi olacak çaresizlik.

Dalında yapraklarımın tek tek döküldüğünü,

Bir eski hüzündür aşk
Gözlerimden uzaklaşırken siluetin
Ayrılık peşinde bakışlarımı hasretine gömmeli
Bir hayli uzun yıllar oldu sevgili
Yırtınır Şiirler Şairler Susunca
Uzakta gölgeler belirir

Çat kapı çık gel gün batımında
Gel, kaldır yalnızlık denen örtüyü
Üfle toprak ananın rahmine
Doğsun mutluluk denen çocuk

Düşlerden bir ev yapalım birlikte

Bir ayrılık rüzgârı esti geçti
Bir yana seni,
Bir başka yana beni savurdu
Umudun ışıldayan yüzü olamadık
Ayrılığın hazin sonu olduk
Hazan yüklü bir zaman diliminde

Sen ki tek memenle
Bebeğini emziren kadın
Sen ki diğer kanserli göğsünü
Kestirip atan kadın
Sen ki beline dökülen örgülü saçlarını
Kazıtan kadın

Çerkez kızı

Sen güneşi içen çocukların al yanaklı nazlısı,
Saçlarına kelebekler takan şiir bakışlı kızı,
Sen dallarında salkım söğüt yumuk yumuk;
Kırmızı, beyaz, sarı çiçekler açan yasemin!

Elzem bir duygudur annelik
Histerik acıların elementi
Kainatı titreten güçlü etkisi
Dünyayı içine sığdıracak kümesi
Dağları yıkacak öfkesi vardır

Sen ayakları olmayan şehirdin
Yüreği dağ adamdın
Korkanların önünde cesurca durandın
Zalimin kör karanlığına ışık saçtın
Kurşunların karşısında oklarınla savaştın