Dertte Bırakmayalım Şiiri - Kasım Kobakçı

Zihnin, o dumanlı ve sarp olan yokuşunda,
Kaybolan bu yolcuyu, yalnız bırakmayalım,
Fırtınalar koparken, hayalinde düşünde,
Şu garip mazlum kulu, dertte bırakmayalım.
*
Sabahları uyanır, kimseyi tanıyamaz,
Söylesen ismini de, bir türlü anlayamaz,
Gerçeğin ateşinde, artık o da yanamaz,
Şu garip mazlum kulu, dertte bırakmayalım.

Mantığın duvarları, birer birer yıkılmış,
Görenlerin içine, büyük hüzün ekilmiş,
Sanki kader ağını, tersine ters dikilmiş,
Şu garip mazlum kulu, dertte bırakmayalım.
*
Kendi kendine güler, bazen de hep söylenir
Neşe ile kederi, aynı anda eğlenir,
Belki dost ocağında, yeniden de dinlenir,
Şu garip mazlum kulu, dertte bırakmayalım.
*
Eskiden ne yiğitti, sözü senet sayılırdı,
Meydana çıktığında, namı tez yayılırdı,
Şimdi görse halini, düşman bile bayılırdı,
Şu garip mazlum kulu, dertte bırakmayalım.
*
Fikirler pervanedir, dönüyor hep başında,
Kimseler kalamadı, o hayal yaşında,
Akıl baştan gitmeden, ömrünün bu kışında,
Şu garip mazlum kulu, dertte bırakmayalım.
*
Duvarlarla konuşur, cevabını hiç almaz,
Dünyayı yaksalar da, zerrece umru olmaz,
Bu divane gidişat, böyle sürüp de kalmaz,
Şu garip mazlum kulu, dertte bırakmayalım.
*
Şifalı eller ile, merhemi tez sürelim,
Gözünün perdesini, yavaşça biz dürelim,
Hakikat diyarını, önüne hep serelim,
Şu garip mazlum kulu, dertte bırakmayalım.
*
Güneş doğsun isteriz, o puslu tepesinden,
Arınsın ruhundaki, o paslı lekesinden,
Vazgeçmesin diyoruz, o kutlu neşesinden,
Şu garip mazlum kulu, dertte bırakmayalım.
*
Gelin dostlar bir olup, yükünü taşıyalım,
Engelleri aşarak, düzlüğe ulaşalım,
Sağlam bir kafa ile, yarına kavuşalım.
Şu garip mazlum kulu, dertte bırakmayalım.