Depozitoyu sende bıraktım Şiiri - Bahtiy ...

Bu sevdanın kira sözleşmesi vardı.

Sen çıktın, anahtarı kapının üstüne koydun, ben oturuyorum hâlâ içeride.

Özlem dediğin kiracı, kirasını ödemez, kışın ısıtır, yazın serinletir, tahliye edemezsin.

Senin adın tapuda, benim adım sende.

Kimi neye yarar, kimi kime kalır?

Bir öğle uykusunun ortası sende, bir kahvenin son yudumu sende, gülüşümün asıl şablonu sende.

On beş yıldır kimse itiraz etmiyor.

Ben etmiyorum.

Etmemek de bir imzadır.

Seni unutmadım diye seviniyorum.

Hatırlamak ne üretken bir iş.

Sen gittin, dilimde bir fabrika kurdun.

Gece vardiyaları hâlâ çalışıyor, ışıkları hiç sönmüyor.

Ne patron var başlarında, ne maaş bekleyen başka biri.

İşçi benim, ürettiğim şey hep senin yokluğun.

Her gece bir mektup yazıyorum sana.

Sabah olunca gönderiyorum.

Gönderen benim, alıcı sensin.

Ama hiçbir mektubum sana ulaşmıyor.

Kalbim, yıllardır aynı adrese teslim edilemeyen bir paket gibi.

Ne geri geliyor, ne de senden bir haber veriyor.

Bu yüzden sokakta bir kadına benzettim dün seni ve durdum.

Omzuna dokunacaktım.

Tutmaya uzanıp vazgeçmek de bir sevdaymış, tutunamayacak olanı tutuşturmamak için.

O kadın dönüp baktı.

Orada yalnızca seni görmeyen, görmüş gibi susan bir adam vardı.

O adam her gün orada.

Buzdolabı açılınca ışık yanar ya, kapı kapandığında sönmez içeridekilerin ışığı.

Senin kapın kapandı.

Benim içimdeki hâlâ yanıyor.

Karanlıkta bir şeyleri soğutmaya çalışıyorum, elektrik faturasını ödüyorum görünmez bir karadeliğe.

Son sözüm bu değil.

Son söz dediğin, söylenmeyi bekleyen ta kendisidir.

Beklemeyi meslek edindim ben.

Otobüs durakları sığınağım, son sefer kaçar, oturmam banklara.

Ayakta dururum, çünkü senin yokluğun durak değil, güzergâh.

Eve gitmiyorum ki, eve geliyorum.

Aynı yol, iki yön, on beş yıl.

Bütün bunları şiirde yazıyorsam şairlik derdim yok, inkârım yok.

Mahkemede delil gibi sunuyorum kendimi.

Bir anahtar elimde, bir ömür hâlâ sende.

Hâkim soruyor, Davacı, ne istiyorsun?

Seni istiyorum, diyemiyorum.

Hâlâ beklediğimi söylüyorum.

Salon susuyor.

Ben de susuyorum.

Çünkü bazı imzalar silinmiyor.

Bazı anahtarlar kapıyı açmıyor.

Ve bazı insanlar, bir daha dönmeyeceklerini bildikleri hâlde, hâlâ aynı evde yaşıyor.