Denize kavuşmak için bir ırmakta akıyorum sanıyordum… Sularımda mavi bir umut taşıyordum, her kıvrımda seni bulur gibi oluyordum. Meğer yol sandığım şey susuzluğun ta kendisiymiş… Ve ben çölün ortasında serapla avunan bir yolcuymuşum. Sonra bir gün fark ettim: ben akmıyordum aslında… ben kendi içine çökmüş bir gökyüzüydüm. Bir vaha gibi büyüyordun içimde kimsenin görmediği kimsenin bilmediği… yeşili bile yalnızlıktan doğan bir vaha. Deniz sandığım uzaklık belki de içimdeydi, ve ben ulaşmak için yola çıktığım her şeyde kendime varıyordum. Muhsin yener
Muhsin Yener 2Kayıt Tarihi : 16.11.2026 22:30:00
Şiiri Değerlendir
yok




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!