Demedim!İçimde kopan fırtınayı kimseye demedim!Bir şehir yıkıldı içimde—Sokak sokak, anı anı, nefes nefes…Ve ben enkazın altında bile“Sarsıldım” demedim!
Güvendim…Kırıldım!Ama dönüp de kimseye“Beni yaraladınız” demedim!Çünkü öğrendim—İnsan, en çok sevdiğinden üşürmüş.
Bir köpeğin gözlerinde gördüm kendimi,Atılmış, unutulmuş ama hâlâ bekleyen…Bir martının çığlığında duydum içimi,Yüksek, keskin ve kimseye ulaşmayan!
Soğudum!İliklerime kadar soğudum insanlardan!Sözlerinizden, bakışlarınızdan,Sırtıma saplanan o sessiz bıçaklardan!Ve ben yine de“Artık inanmıyorum” demedim!
Geceye anlattım her şeyi—O bile sustu!Ay baktı yüzüme,Ama o da sormadı: “Nasılsın?”
Hayatla boğuştum!Düştüm! Kalktım! Parçalandım!Ama bir kere bile“Yoruldum” demedim!
Doğa sardı yaramı…Toprak aldı içimdeki çığlığı,Rüzgâr dağıttı kırıklarımı,Deniz… dalga dalga yuttu susuşumu!
Sevdim ben!Bir kedinin açlığa rağmen gururunu,Bir ağacın fırtınaya direnişini,Bir kuşun özgürlüğe inat kanat çırpışını!
Ama insanı…Sevemedim!Sevemiyorum!
Demedim…İçimde taşan o çığlığı,Boğazıma dizilen o düğümü,Gözlerimde yanıp sönen o son ışığı…
Ve şimdi susuyorum—çünkü konuşsam da kimse duymayacak
Erdem DuranKayıt Tarihi : 30.03.2026 00:04:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!