Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Büzgülü kloş etekler giyerdim,
Hızla döndüğümde
Şemsiye gibi açılırdı.
Eteğime bakayım derken,
Kaç kere sehpaya çarptım kafamı.
Belki de bu yüzden hala aklım başımda değil,
Bu yüzdendir hala başımın deli gibi dönmesi.
Ve belki de bu yüzdendir
Şu anda herkesten uzakta,
Zeytin ağacının dibinde
Yıldız çiçeklerini saçıma takıyor olmam…
....................................
BEN DE BU GÜZEL ŞİİİRİ ÇOK DOĞAL, YALIN ANLATILDIĞI VE İÇTENLİĞİ İÇİN ÇOK SEVDİM...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta