Mehmet, daha çok küçüktük...
Ya sekiz, ya on du yaşımız;
Her sabah; “Varlığım, Türk varlığına armağan olsun”du,
İçtiğimiz Andımız.
Hatırlar mısın?
Çanakkale ve Kurtuluş Şavaşımız'dan sonra, kılıfına girmişti süngümüz.
Esen zafer ve özgürlük rüzârlarıyla şişerdi göğsümüz.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta