Damakta Kentsel Dönüşüm Şiiri - Hamiye Gül

İmplant sana özeldir.
Altın varaklıdır incilerim.
Yazmak korkuyu karıncaya,
Çevirmektir işim, bilirsin.

İçine anestezi olarak,
Şam şekeri bile kattım.
Henüz anlaşamadık hâlâ.

Kan da bayıltıyor beni var ya,
Galiba davamız damaktan,
Uyuşmazlık çıktı aramızda.

Gel şimdi, beni dizelerimden dinle.
Gülmek, güldürmektir niyetim.

Geldi çattı nihayet implant günü.
Çiviler gümbür gümbür geliyor,
Kalp ritmim sirke tadında.

Korkmuyorum, korkmuyorum.
Nasıl korkmuyorum?
Bal gibi de ödüm kopuyor.

Bacaklarım titrek, tirim tirim.
Yalvarırım size, ne olur,
Götürmeyin beni o koltuğa.

Çekilen diş minelerim cırtlak.
Gitti gidiyor, yazık ölümlüler.

Damaklarımın üstüne kule,
Kompleks bina dikilecek,
Kentsel dönüşüm görünüyor.

Ağır abi, matkap geliyor.
Çiviler fıkır fıkır gülüyor.
Çenede darbe yönetim,
Gözüm fırıl fırıl dönüyor.

Herkes suspus, el konuşuyor.
Assolistimiz:
“Motorunu temizleyip,
Takım hazır ol, ileri.
Bugün büyük proje var,” diyor.

Çiviler kutuda tıngır mıngır.
İçlerinden biri fısıldıyor:
“Ustam, burası beton değil,
Damağa mı konuşlanayım?”

Soracağım var daha ama:
“Doktor bey, bu paket temel mi,
Yoksa anahtar teslim mi?”

Tak sesiyle başlıyor solfej,
Tik sesiyle ilerliyor nota.

Matkap döndükçe dönüyor.
Aman, onunla başım dönüyor.
Vertigom var, vazgeçelim desem,
Zannediyorum kandıramam.
Birlikte dönüyoruz, bayılacağım.

Arsaya temeller atıldı.
Şantiye bir anda sessizleşti.
Müteahhit çekildi sahneden,
Beton kemikle anlaşmaya gitti.

Gözlerim tavanda kapalı.
Çaktırmadan birini açıyorum.
O an şimşek çaktı beynimde.
Aydınlandım ışığın altında.
Anlıyorum, yeni projede
Ortaksız arsa sahibiyim.

Alt çenede rezidans var,
Üst çenede plaza denize karşı.

Hangi büyük şehire bağlandım ki
Diş koltuğunda yatarken?
Bana sizler söyleyiniz,
Çenemdeki bütün ilçelerle.

En son hatırladığım kuşlar vardı;
Çiviler dans ediyor, eğleniyordu.
Aklım kazan gibi karıştı vallahi,
Kaşık getirin dostlar, yiyeyim.

Doktor bey...
Bilginize ilanen duyurulur:
Tapuyu da size mi vereceğim?