Daimon Şiiri - Candar İsmail İloğlu

Aldıkça ruhumdan güç, şeklini belli etti naşuhâ.
Verdikçe kendimden ödün, hırpalar oldu dostlar.
Yaşadıkça yaşlandım; sırtımda izi, hepsi ölü.
Katlandım kayıtsızca, dumursuz bir dirhem dergâh.

Bir gün tırsak olsam, gökten bulur yağan taş.
Bir gün olsam bahtı ahvali şen, ciğer ağrısı.
Bir gün yeterli her soruya olurum en içten cevap.
Bir gün olacak; kında kılcal kırık kalem, pare.

Düşer yirmi birde ruh, kalır yirmi ikide madde.
Kanım donar; bir eksik, bir fazla yaşarsam.
Davam düşer; bir eksik, bir fazla yazarsam.
Canım çıkar bir gün düşünmeden edersem.

“Ayıl” deme, “ayrıl” deme bize bu paydan.
Çürüyene kadar,
İliklerime kadar,
Tepemden tasıma kadar.

İyilik, iyiliği garantilemez.
Okyanusta kanımla beslemişim
Megaladonları, piranaları, dostlarımı;
Hepsi etimin, kanımın tadını bilir.

Ahlaki dengeni bozar kafamdaki düzen.
Süzülür kıymıktan tuğlu mızraklara.
El pençe mugayir, esbabım teşhis;
Evvab olur, mahir olur karam beyazım.

Kılıç kabzası tutmak gibi tutuyorum dilimi.
Her kelimem bir kesik, her cümlem bir can.
“Sabır edenin dostu olurmuş,” da dedim;
Derdi çekenin yâreni olmazmış.

Hısmı olduğundan pektir hasmım.
Zalim olduğumdan çoktur zulmüm.
Derdim olduğundan yoktur dostum.
Gani olduğundan sözüm, asılı postum.

Kendini önemli mi görür her uyuşuk?
Kulaçladığım okyanusta bir damla.
Stuart Hanesi her zerreyi rahatlığa vardırmış;
Ne oturacak taht, ne batıl mülk, ne bir dost.

Yazarım sana uygunsa, açık ve net.
Sürüklen benimle, o kadar edebiysem.
Çıkmazlarım var onca çizgide;
Ama bir geri dönsem, pürüpâk.

Tanrı cehennemi üstüme kurdu.
Kurtulamam; bu benim yeteneğim.
Çok iddialı latifeler duydun,
Biri bile girmedi kanına.

İnsanlar, seçimlerini dayatamadıklarında bırakır.

Hoşluğun ve şenliğin bir süre sonra, toplumda durduğun yerin adını kulağına fısıldar.

“Hakikat nedir?” sorusu, çoğu zaman soruyu soran manipülatörün oyuncağıdır.

Ne kadar gülersen suratlarına, yalnız kaldığında o kadar ağlattıklarını görürsün.

Her yardım eli, bir gün sana uzatılacak şekilde gelir. Tek fark; istisnasız, acınacak hâle düşen yansımayı aynada görmek istememendir.

Küçük bir not daha: Başkasının sana olan görüşüyle ona bakma. Kafasının içinde Küçük Mary olmuştur sana.