Aldıkça ruhumdan güç, şeklini belli etti naşuhâ.
Verdikçe kendimden ödün, hırpalar oldu dostlar.
Yaşadıkça yaşlandım; sırtımda izi, hepsi ölü.
Katlandım kayıtsızca, dumursuz bir dirhem dergâh.
Bir gün tırsak olsam, gökten bulur yağan taş.
Bir gün olsam bahtı ahvali şen, ciğer ağrısı.
I
Hüznüm; süngülü yalnızlıklara itilmiş bir Dersim gecesi,
açlığım; bir deri bir kemik,
sabrım; altı aylık unutulmuşluğuyla bir Bahçesaray'lı
ve korkum; yollarına sinmiş bir çakal
ya gidenler evin yolunu bir daha bulamazsa Anerka!
Devamını Oku
Hüznüm; süngülü yalnızlıklara itilmiş bir Dersim gecesi,
açlığım; bir deri bir kemik,
sabrım; altı aylık unutulmuşluğuyla bir Bahçesaray'lı
ve korkum; yollarına sinmiş bir çakal
ya gidenler evin yolunu bir daha bulamazsa Anerka!




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta