geceyi vurdum
ellerim kan
yıldızlar ağır yaralı
ay dede feryat figan
uyandı içimdeki miskin cellat
şizofreni seanslarında sorguladığım
binlerce soru işareti
kışkırttı içimdeki cinneti
kafamı duvara vura vura
çıkardım beynimin duldasından aşkı
gelinlikle çıktığı eve kefenle dönen
berdel kızları gibi
döndüm kendime
döndüm dönmez olası cehennemime
adının geçtiği her iklimde
artık yağmur giyinmiyor gözlerim
fırtına öncesi bir sessizlikte
iç kanama gibi kanamıyorum
vaz geçtim
ateş çemberinde bir akrep gibi
kendimi zehirlemekten
fondip yapılmış kadehleri sıraya dizip
aynalara bıçak çekmekten
vaz geçtim
kalbimin billboardlarından topladım aşkı
artık ne adını anarım
nede aşk denen o serseri buluta
bir daha ıslık çalarım
kabul olmayacak bu duaya
amin demekten vaz geçtim
sakın…
sadakatsizlik sanma bu eylemi
d’elikanlı bir rücu
ölümcül bir vazgeçiş bu
hani Sezen diyor ya
“aşk için ölmeli aşk o zaman aşk”
öldüm öleceğim kadar
aşk için...
dirilmekten v a z g e ç t i m
Ömer Yücekaya 2
Kayıt Tarihi : 20.11.2026 20:18:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!