Çökmüş Karanlıklar Şiiri - Kasım Kobakçı

Çökmüş karanlıklar, sönmüş gökte aydınlık,
Yürek, bağlarındaki neşeyi yitirdi,
İlerdeki çağlara süzülen sulardan,
Körpe düğün coşkusu, akın eder şimdi.
*
Şu basık havaların, ezici yüküyle,
Tarumar vaziyette, yegane duranım,
Ezik feryatlarımla, yitik sevda için,
Kimsesizlik içinde, tükenen düşlerle,
Samanyolu ağının, engin boşluğunda.
*
Hasretin, kızıl figan misali damlarken,
Ruhumda pörsümekte, seher kalkış hazzı.
*
Örtülmüş ufuklara, dalarken bakışlar,
Sine, toprağındaki neşeyi çürüttü,
Yarınki mevsimlere, süzülen sulardan,
Düğün şenliklerinin, yankısı koptu bak.
*
O boğucu sislerin, kahreden kahrıyla,
Darmadağın biçimde, sadece şahsımdı,
Yitik sevda yolunda, tükenen sesimle,
Issızlık çölündeki, biten emellerle,
Feza kovanlarının, sonsuzluk tahtında.
*
Hicranın al yaşları, sel olup taşarken,
Özümde can vermekte, şafak dirilişi.
*
Kararmış tüm diyarlar, silinmiş yakamoz,
Bağrım, çiçekliğini unuttu büsbütün,
İstikbal çağlarına, dökülen pınardan,
Yeni kurulmuş toyun, neşesi kaymakta.
*
Şu ezici dumanın, boğucu kastıyla,
Hurdahaş suretimle, yapyalnız beklerim,
Yanık nidalarımla, yitik sevda için,
Tenhalık diyarında, göçen dileklerle,
Evren dokularının, engin hududunda.