Çok muydu? Şiiri - Enes Yakıştır

Seninle bu okul bahçesinin soğuk taşında değil de,
Mesela bir İstanbul ikindisinde, ansızın bastıran bir yağmurda ıslansak çok muydu?
Sırıl sıklam bir vapur iskelesinin saçak altına sığınırken,
Rüzgâr saçlarını yüzüne savururken öylece dursaydık...
Üşüyen ellerini bir yabancı gibi ceplerine saklamasan,
Islak bir kentin telaşında,
Gözlerin bir an olsun gözlerime takılıp kalsa çok muydu?

Diyarbakır’ın daracık, bazalt taşlı bir küçesinde,
Eski bir avlunun gölgesinde çarpışsak diyorum bir gün.
Güneşin henüz terk ettiği serin bir akşamüstü,
Telaşla yere düşen bir kâğıdı toplarken parmaklarımız birbirine değse;
Sesin o daracık sokakta yankılansa,
Bir "kusura bakma"nın mahcubiyetine koca bir ömrü sığdırsak...
Sen adını fısıldasan bana,
Ben ezberimde tuttuğum o sızıyı unutsam çok muydu?

Ya da Adana’nın o taşları bile çatlatan sıcağında,
Asfaltın buğulandığı bir öğle vaktinde,
Aynı kavurucu güneşin alnında, aynı kaderin yüküyle yansak.
Bir yudum serin su gibi ararken birbirimizi,
Kaçmak yerine gölgelere,
Göz göze gelsek o yangının tam ortasında...
Bir bakışınla dinerdi belki içimdeki bu çöl,
Bir tebessümünle serinlerdi göğsümün kafesi; çok muydu?

Karadeniz’in sis basmış dik bir yamacında rastlaşsaydık keşke.
Göz gözü görmez bir dumanın içinde,
Uçurumun kenarında ararken yolumu,
Ansızın uzanan elin parmaklarıma dokunsaydı.
Korkusuzca tutsaydım seni,
Görünmeyen bir dünyanın içinden çekip alsaydım adımlarını...

Oysa biz ne bir yağmurun telaşında rastlaştık seninle,
Ne kadim bir sokağın serin dönemecinde.
Biz, her sabah aynı servisin daracık basamağında,
Aynı şehrin o bildik serinliğinde sustuk.
Kucağına aldığın bir paketin ağırlığı kadar yakın,
Fersah fersah öteler kadar uzak kaldık birbirimize.

Bir günaydını bile çok gören o görünmez duvarlar arasında,
Ben sana bakmaya cesaret edemedim,
Sen gözlerini kaçırdın durdun boşluktan.
Sesin bahçenin uğultusunda yitip giderken her sabah,
Bana yine o kırık ihtimalleri büyütmek kaldı.

Söylesene...
Aynı göğün altında, aynı nefesi tüketirken yan yana;
Bir yabancı olmaktan çıkıp,
Birbirimizin hikâyesine bir satır olmak çok muydu?