Çocukluğum Şiiri - Umut Ilgın

Uzun eşek diyorlardı oynadığımıza,
Çocukluğumun son kaçamaklarıydı
Geciken yaz akşamlarının...
Toplaşıp adımlardık seçilecekleri,
Ne yapar eder finali saklambaçla bağlardık,
Her köşede bir gölge olurduk.

​Dokuztaşı dizerken topu kafamıza yerdik,
Seksek sekemezdik kızlar gibi.
Onlar da zaten hiç gol atamazdı!
Soğan çuvalları ile yapardık filemizi,
Atardık servisi, 30 olan kazanırdı,
Pota yerine un eleği astığımız da olurdu...

​Eldivenden sapanlarımız olurdu bizim,
Acayip de nişancıydık hani!
Dizerdik salça kutularını duvara,
İndirirdik camı çerçeveyi, sonra Vınn Turizm!
Açıların önemini orada benimsemeye başlardık,
Başlardık başlamasına da
Hesabı yine tutturamazdık...

​Mahalle maçı kavramı
Haftanın en önemli olayıydı.
Mikasa topu olan avantajlıydı;
Sahayı da kaleyi de topun sahibi seçerdi,
İstediği forvet olur, istediği kaleye geçerdi,
Canı sıkılınca da topu alır kaçardı...

​Çoktur öyle yarım kalmış maçlarımız,
Adam kovalayıp dayak yemişliklerimiz!
Kafalarımızdaki taş izlerinden roman olur,
Yapacak bir şey yok, eden bulur.
Kültürlü çocuklardık, elimizden düşürmezdik;
Teksas'ı, Tommiks'i, Çiko ile Konyakçı'yı da ayrı severdik.

​Uçurtmalarımız olurdu, selam bile çakardı,
En fırfırlısından yapardım çıtalıyı.
Gökyüzüne panayır kurardık rüzgârlı havalarda...
Bir de finomuz vardı,
Adı Serseri, kendisi hovarda!
Hassas çalışır, ne bulsa kapıya taşırdı zibidi,
Don, atlet, terlik hiiiiç ayırt etmezdi...

​Bit kadar boyuyla file kafa tutardı,
Sevmediyse birini paçasından yapışırdı.
Ergen işte, fil sanıp arabaya kafa tutunca,
İki sekseen uzanmış, gözündeki yaşla...
"Serserim" dedim, kapattı açmadı kepenkleri,
Kana bürünmüştü bütün bilekleri...

​Ne güzel çocukmuşuz biz be!
Ne güzel çocukmuşuz...