Çirkef Yüzler Şiiri - Nafiz Faik Erbaş

- O kendini bilir - İnsanlık, yüzünde bir maske gibidir; sözü durgun su, dibi çamurdur. Dilinin ucunda zehir çiçekleri açar, yalanı hakikat diye uzatır; iftira, vicdanında bir leke gibi gezer. Akan sudan çirkef olmaz, durgun suyun adıdır çirkef. Bir kardeşin sofrasında davetsiz bir ses olur, dilindeki hançerle doğurmadığı kavgaya ana kesilir. Ne sözlerinde merhamet kalır ne suratlarında utanacak bir yüz. Ve en acısı, kendi yalanlarının içinde haklıymışçasına çirkefleşirler. Çamura batan el yıkanır, çamurla konuşan dil temizlenmez. Onlar kendi kuyularında kalsın, ben berrak suyumu taşımaya devam ederim.