Cinayet Mahalli Şiiri - Ömer Yücekaya 2

kimin kehanetiydi bu
ya da kimin kabahati
bilmiyorum

bildiğim
bıyıklarından buz sarkan
bir Ankara akşamında
sen kimsenin yapamadığını yapmış
eğilmez sandığım başımı
yere eğmiş

bir akıl tutulmasında
tel çit döşemiştin
aşkın çiçekli patikalarına

sen
duvara çarpılmış kadehler gibi
beni dağıtmış
el bebek büyüttüğümüz aşkı
boğma rakı gibi boğmuştun
amma…

bende o gün
senin hiç kimseye göstermediğin
o karanlık yüzünü görmüş
istediğinde
soğukkanlı bir katile dönüşebileceğine
bire bir şahit olmuştum

öyle ölümcüldü ki gidişin

ben ayrılığın sisli boşluğunda
ceset gibi sallanırken
beni kefensiz gömdüğün
bu cinayet mahalline
bir daha gelmezsin sandım

g e l d i n
yanlış hedefi vurmuş bir silahın
pişmanlığıyla g e l d i n

belki benden bir kırıntı kalmıştır diye
en gizli yerine
o örtülü gözlerine
defalarca baktım
umutsuzca
gözlerinde kendimi aradım

rutin dünya işleri
sanal mutluluklar
taksitlere bölünmüş hayaller vardı
gözlerinin ferinde
bir ben yoktum sevgilim
b’ela gözlerinde

çünkü…

her katil gibi
sende gittiğin gün
gömmüştün beni
arka bahçene…