Cilt Payı Şiiri - Karanlıkta Saklı Işık

Seni sevmek,
forması yanlış bükülmüş bir kitabın
en gizli kesiğine dokunmaktı.
Herkes hikâyenin sonunu okurken,
ben parmak uçlarımdaki kâğıt kesikleriyle
senin hiç yazılmamış boşluklarını ezberledim.

Mutfak tezgâhında kuruyan leke,
akşam vapurunun camına vuran isli yansıma,
ve daktilo şeridinde biten solgun harfler…
Aşk, büyük puntolarla yazılmadı bize;
yazı iki paragraf arasında nefes aldığımız
daracık geçitlerde birikti.

Biz seninle,
aynı sayfada basılmış ama birbirine değmeyen
iki ayrı matbaa harfiydik.
Mürekkebimiz aynı karanlıktan damladı,
aynı kurşun kalıplarda eritildik;
şimdi hangi cildin içine saklasalar bizi,
kokumuz ele veriyor bu eski mağlubiyeti.

Şimdi bir editör soğukluğuyla temize çekiyorum ömrü,
kenar süslerini, fazla söylenmiş yeminleri ayıklıyorum.
Fakat ne kadar yırtarsam yırtayım sayfayı,
cilt payında sıkışıp kalmış ilk gençlik gülüşün,
bütün bir kitabın omurgasını hâlâ ayakta tutuyor.