Çileli Vuslat Şiiri - Sami Özay

​Feleğin çarkına direnen bu başımla,
Bir ömür tükettim kör kuyularda.
Adını anmaya dilim varmaz ki,
Yüreğim kor tutar o son fasılda.

​Zindanlar mesken oldu garip gönlüme,
Seni aramakla geçti günlerim, geceye.
Bir yudum huzur yok bu yalan handa,
Ruhum düğüm düğüm çözülür tende.

​Kainat sükûta bürünür seni ansam,
Uzak bir diyardan içime düşer rüzgâr.
Menzilimiz vuslat mı, yoksa çile mi?
Bilmem ki bu yolda ne saklı sırlar var

​Adını saklarım en derin yerde,
Söylesem dökülür dilime heceler.
Sen ki ömrümün en büyük sızısı,
Seninle aydınlanır en karanlık geceler.