Cihat Şahin Şiirleri - Şair Cihat Şahin

Hortlatırlar fitneyi, huzur bozan takımı!
Çağırırlar ülkeme, fitne fesat akımı.

Hiç durmadan kaşırlar, sivilce ve benleri,
Tırnakları mikroplu, riske atar canları.

Melik nebiden başka, kim biliyor bu dili?
Bilmediği dillere; ”kuşdili” der çok cahil!
Elfazına kuşların; koymuş hakim hoş dili!
Çözemezde “nahoş” der; hikmetten cüda gafil!

İnsan daim hasımdır; bilmediği şeylere!

Senden başka kapım yok
Ne olur kovma beni
Cirmim küçük, cürümüm çok
Rab tanıdım, ben seni

Ne yüz kaldı, ne astar

Mazhar etmiş mevlamız, envaına nimetin!
Fazla senin demek ki, hak yanında kıymetin.
Eda eyle şükrünü, kopmadan kıyametin!
Cennet olmaz ödülü, şükür’e biganenin!

Zulümat-ı yokluktan, halk eylemiş yaratan!

İnsanoğlu çok cahil ve zalimdir üstelik!
Hem öğrenmez hikmeti; hemde ona şerh koyar!
Adamlığa meyletmez; vermez ilme metelik!
Gafı koymaz kendine; cümle âleme yayar!

Suyu bilir barajdan; bulutlara rest çeker(!)

Eğip, bükme dilini!
Hatırla vebalini!
Düşünüp ahiret’i;
Islah eyle halini

Olma sakın geveze!

Ey dostluğa hasret kullar! Ondan gayrı dost mu var ki?
Şu dostluğa giden yollar, düz değil ki gide herkes
Ey akiller ve makuller! Siz gitseniz, kim kovar ki?
Öğrenip te has dostluğu; olsaydınız ona merkez!

Cihan dolu sahte dost var, tebessüme aldanmayın!

Düşündün mü ey edall, ne dalal’ın bedeli?
Ne kaybettin bir bilsen, şu pis yola gideli!
Kazandığın dünyalık, geçmez öte mezardan;
Hiç değer mi bu ücret, o sonuca be deli?

Din ne tabu ne dogma, haktan inen ayettir!
Ne irtica ne öcü, halk’a huzur demektir!
Din Rahmandan hediye; cin’e, ins’e, âleme!
O saadet, selamet, hoş nasihat demektir,

Ne felsefe ne görüş, son ilahi kelamdır!

Ey dünyadan sıkılanlar!
Senin gönlün, dostluk ister.
Sahte dosttan, yakınanlar,
Dost gerekse, ALLAH yeter!

O dost ise, her şey dosttur!