Çığ Düşmüş Şiiri - Ozan Ali Aydın 2

Bir sabah uyandım gözlerim yaşlı
Baktım pencereden dağa çığ düşmüş
Rüyamda öptüğüm o kalem kaşlı
Gelemem diyordu bağa çığ düşmüş.

Gönül hanem olmuş yer ile yeksan
Neyleyim dünyayı gülüm sen yoksan
Herşeyim var ama gülüşüm noksan
Kaderin ördüğü ağa çığ düşmüş

Sen orda ben burda kalmadı çarem
Kan kusarım canan, tabip der verem
Yol vermiyor dağlar,son birkez görem
Varmadan derine sığa çığ düşmüş

Ağustosta gönül gördü kışını
Yazan kalem bile aldı yaşını
Mermerci hazırlar,mezar taşımı
Ölüye değil de sağa çığ düşmüş

Kazma yok kürek yok yapsam kazıyı
Yazan katıp böyle yazmış yazıyı
Mızrap vurdu teller gördü sızıyı
Gülüm, gençlik denen çağa çığ düşmüş

Ozan Ali AYDIN