Çiçek açmak Şiiri - Ümit Sami Yaşar

Çiçek açmak, sanırsın ki sadece Nisan işi,
Bir armudun dalında,
Ya da betonları çatlatıp çıkan o inatçı papatyanın.

Oysa bilmezler...
İnsan da çiçek açar be usta,
Hem de en kurak mevsiminde,
En umulmadık zamanında ömrün.

Öyle her güneşte açmaz bu insan çiçeği,
Yalansız bir "nasılsın?" ister,
Gözlerinle değil, kalbinle bakmanı bekler.
Kıymeti bilinmeyince solan,
Yürekten sevilince ise
İçindeki bütün kışları unutup
Mor bir salkım söğüt gibi dökülen
Hassas bir cinstir insan.

Görürsün bazen kalabalıklar içinde,
Göz bebeklerinde bir tuhaflık vardır;
Yorgundur,
Ama tenha bir sokakta
Ona uzatılan bir bardak çayla,
Yahut içten bir "iyi ki varsın" cümlesiyle
Nasıl da yeşeriverir ruhunun bozkırları...

Çünkü sevmek, bir insanı sulamaktır aslında.
Kuruyan yanlarına su yürütmek,
Ayazda kalmış kelimelerini ısıtmak.
O yüzden sakın küçümseme kendi bahçeni;
Sen de sevilince,
Sen de kıymetin bilinince
İçindeki o küskün çocuk
Bir sabah gözyaşlarıyla
Bütün şehre kokusunu salar.

Çiçek açmak dediğin nedir ki zaten?
Biraz hatır bilmek,
Biraz da sevdaya inanmak...