Her şeyin kuralları var
uymayanların kazandığı
Her şeyin kayıpları var
kaybedenlerin hep kaybettiği
Her gece yenildiğim bir gölge var:
Kendim
Ne-densiz bir kasvet bu
Ne kafiyede
Ne de şiirde çaresi
Saatlerin zembereğinden
Aynaya bakma provası
Akreplere bölünen
Ve sonunda bir gün
saflığı özleyeceğiz
masumiyetin çocuklarını
ve anlayacağız
kabirleri anlar gibi anlayacağız
hiç anlamamış gibi
Ve insan kendine kavuşur bir gün
Çarpılmış kapı gibi
Ansızın, sert, etkili
Mühimdir içini dinlemek
Bütün hırslarından arınmış
Zor zamanlarında bir işçi gibi
Uyanır uyanmaz
göğsüme dolan
bu mutsuzlukta ne!
Uyanmak gerçeğine alışamadım
Uyanmak,
Mutsuz insanlara mahsus bir şey sanırım
Kaç hali var ki karanlığın
Çoğul yalnızlıklar
Tekil kalabalıklar
Sonu olmayan bu sonbahar
Anlamsız uzayıp giden bu sokak
bu ışıklar...
Ortalıklarda kaldım
Kağıttan gemilerle
Yoruldum da üstelik
Büyüsünü yitirmiş gibi
Peşinden koştuğum yıllar
Kederlere bölünüp
Düşüş bu!
Oblomov tavrı bir tembellik biçimi
bir yıldız kayımı
ve bir kedinin penceremde sebepsiz yürüyüşü
bir arşenin kemanına dokunuşu
hepsi birer vazgeçiş hikayesi
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!