Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Alevler içindeyim yar...
Sicim gibi yağmana,
Ruhumu ıslatmana ihtiyacım var.
Gözüm yolda bekliyorum yar...
Kapımı çalmana,
Beni çekip almana ihtiyacım var.

Bakma sen yok dediğime,
Sevgiden uzak,
Her sözüne alınırım.
Aldanma öyle dik durduğuma,
Bir bakışınla bile,
Kum gibi dağılırım.

İlk zamanlar dünya başına yıkılacak,
Sen altında ezildiğin bu yükü taşıyamayacaksın.
Unutmak için olmadık gönüllerde teselli arasan da,
Hiç aklından çıkmayacak ama gün gelip alışacaksın.

Ne zaman yürümek istesen, eksik bacağın engel olacak sana,

Bize aşık olmak değil,
Aynı olmak gerekti.
Aynı hayali kurmak,
Aynı adımı atmak,
Aynı pencereden bakıp,
Aynı acıları tatmak gerekti.

Alışıyor insan;
Hasretten ölünmediğini gördüğünde,
Gidenin dönmediğini öğrendiğinde,
Ve acının eşiğini geçtiğinde,
Alışıyor insan...
Biliyor çünkü,

Kalbimdeki kapkaranlık, kocaman boşluğun sahibi,
Söyle gördüğüm bir rüya mısın, yoksa sahi mi?
Şu gönlüme kimseler değil Yaradan düşürdü seni,
Ne diyeyim, dilerim sende Allah’ından bul beni.

Gündüz hayalimin, gece düşlerimin nedeni,

Söyle melek misin, yoksa peri mi?
Böylesine sarmışken kalbimi bu ayrılığın yeri mi?
Ben uzaklarda ararken kalbimde buldum seni,
Sende başkasından değil Allah’ından bul beni

Sen beni bu aralar hiç sorma.
İyiyim demeye dilim varmaz,
Kötüyüm desem o hiç olmaz.
İyisi mi beni bu aralar sorma.
Sana verecek cevabım bulunmaz...

Günahıma girme...
Ete batıyor diye;
Tırnağını söküp atamıyor insan.
Acı veriyor diye,
Aşkından vazgeçer mi?
Boş yere vebalimi alma...

An geliyor, ‘’ya O’’ diyorlar, O’da seni sevdi mi?
Senin kalbine düşen bu ateş, yandığına değdi mi?
Susuyorum bir anda, sessizlik kaderim oluyor.
Çöldeki vaham, gökyüzündeki bulutum ne varsa kayboluyor.
Uzaklaşıyorum ufaktan, boynum bükük, yaralı…
Benim bu halimi gören kim varsa, gidişimden gittiğini anlıyor.