Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Sen benim gülen yüzüm,
Aydınlık yanımsın.
Sen benim neşem, sevincim,
Mutlu yarımsın.
Sen benim çocukluğum, gençliğim,
İlk heyecanımsın.

Seni gördüğümde titrek,
Sensiz kaldığımda ödlek,
Sesini duyduğumda eblek,
Konuşmak istediğimde ahrazım.
Tam bir aptal misali...
Çünkü erişilmezimsin.

Farkında mısın?
Azar azar azalıyorsun.
Ya ben iyileşiyorum,
Ya da sen yaralarını azdırıyorsun.
Farkında mısın?
Ağır ağır bana benziyorsun.

Geç diye diye geçti ömür.
Ne anı yaşayabildik,
Ne zamanı yakalayabildik.
Sadece geç diyebildik,
Ve ne yazık geçti ömür.
Hep bir adım geriden geldik,

Gel...
Varlığınla değil darlığınla gel.
Sağlığınla değil hastalığınla gel.
Gülün kalsın,
Sen bana dikeninle gel.
Gülüşün kalsın,

Kanatlarım kırıldı,
Sana uçmak isterken.
Yanaklarım kavruldu,
Gözyaşımla yıkarken.
Gönül kimseyi görmez oldu,
Yollarına bakarken.

Hiç buluşmadan hep benim ile olanım,
Hiç ayrılmadan hasreti yüreğime dolanım.
Sesini duymadan seslendiğini duyduğum,
Yüzünü görmeden sevdasına tutulduğum,
Gel artık ne olur, gel aşkına vurulduģum...
***

Gel demek ne kolaydı,
Gelmeye niyeti olsaydı.
Sev demekte ne vardı,
Gönül dengini bulsaydı.

Söz dinlemek kolaydı,

Geldiği gibi gitti.
Kapıları çalmadan,
Müsaade almadan,
Bir dakika fazla kalmadan.

Başladığı gibi bitti.

Ben onun gelmemesine razıydım,
Yeter ki gelecekmiş gibi durmasaydı.
Yüreğim küçük bir çocuk gibiydi,
Bari onu can evinden vurmasaydı.
***
İnanın beni sevmemesine alışırdım.