“İnsan, kendi gölgesinin düştüğü
uçurumdur.”
Edmond Jabès
Şiir duvarına çarpıyorum ruhumdan önce
bir göz sarıyor içimi
kor taşıyor
kendime pusu kurmuşum
beden diz üstü
göz kapaklarımda kum taneleri
söz sükût
buluta tırmanıyorum
tenim unuttuğum / elim yok
yağmur olup düşüyorum
çarptığım yerde çoğalıyorum
yankısıyım kendi çarpışmamın
bazen duvar
bazen şeffaf bir perde
atlıyorum
derin
uçsuz
yapa yalnız
yok
Ali İhsan Kaya 2
Kayıt Tarihi : 17.11.2026 00:16:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hayatın katı, aşılmaz sandığı o "şiir duvarı"na ilk omuz vuruşu, ruhunun en derin katmanını havalandırdı. İçeride bir yerlerde gözler açıktı; ama dışarıdan bakıldığında sadece bir sükût ve tenin unuttuğu o eksiklik vardı. "Kor taşıyordu" göğsü; çünkü durmak, yanmak demekti. Karıncalar yürüyordu kapaklarında, zamanın kum taneleri gibi batıyordu her an. Ama o, düşmekten korkanlardan değil, düştüğü yerde çoğalanlardandı. Vurulduğu her noktadan yeni bir ses, yeni bir çizik fışkırıyordu. Ve nihayet o perde aralandı. Bazen sert bir tuğla, bazen su gibi şeffaf bir eşik... Atlamak gerekiyordu. Arkaya dönüp bakmadan; dilsiz, kimsesiz ve en çok da kendisiyle baş başa. Merdiven basamakları gibi döküldü kelimeler boşluğa: önce derinleşti, sonra uçsuz bir âleme yayıldı, yapayalnız kaldığı o tepe noktasından nihai sessizliğe, o mutlak "yok"luk aristokrasisine karıştı. Şiir, kendi duvarını kendisi yıkmıştı.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!