Bu Mavi Fanus Şiiri - Gülay Özdemir

Durgun bir gökyüzünün altında
bu mavi fanusu
huzurun kendisi sandım.
Meğer insan,
başının üstündeki göğe değil,
içindeki sessizliğe sığınıyormuş.
Her takvim yaprağı
yere düşerken anladım;
zaman,
duvardan değil,
insanın yüzünden eksiliyormuş.
Bir yaş daha aldım
ve biraz daha yaklaştım
kendime.

Fırtınalı bir dünyanın
sığınak olmadığını
o gece öğrendim.
Dünya,
limanı olmayan bir denizmiş;
insan bazen
kendi göğsünde boğuluyormuş.

19.10.2024…
Bir tarih değil yalnız,
zamanın göğsümde
durduğu yer.
Saniyeler ağırlaştı,
kalbim bir kapının eşiğinde
uzun süre bekledi.
Bir adım daha eksilseydi
belki bugün
bu dizeler olmayacaktı.
O gece anladım:
ölüm uzak bir ülke değil,
insanın içinde
birden açılan kapıdır.
Kimin ne zaman
o kapıdan geçeceğini
kimse bilmiyor.

Uzayan yollar
gitmekle bitmiyor;
insan yürüdükçe
kendi sonuna yaklaşıyor.
Kozasından çıkan kelebek
kanatlarını açtığında
ölüme de açıyor göğünü.
Dünya dediğimiz
bir yelken değil;
rüzgâra emanet edilmiş
tahta bir sal.
Nereye sürüklendiğini
çoğu zaman
su bile bilmiyor.

Gözler kapandığında
dağlar,
vadiler,
tozlu yollar
birer birer çekilecek
insanın önünden.
Saraylar susacak,
saltanatların sesi
taş duvarlarda kalacak.
Ve o zaman
faninin önünden
gaflet perdesi kalkacak;
insan,
dünyanın kendisine ait olmadığını
ilk kez bu kadar açık görecek.
Belki dünya,
hayallerimizin üzerine
düşen bir perdeydi yalnız;
biz de o perdenin ardında
kendimizi ölümsüz sandık.

Birimiz kalmalı
diğerini yaşatmak için.
Çünkü insan
yalnız ölmez;
ardında bıraktığı
bir kalpte de
yaşamaya devam eder.
Birinin kalması gerekir
çiçekleri sulamak için,
kapının önündeki sessizliği
korumak için,
bir mezarın başına oturup
kimsenin duymadığı
bir cümleyi
ölüye söylemek için.
Birinin kalması gerekir
bir zamanlar yaşanmış
bir sevgiyi
toprağın altında
çürümekten kurtarmak için.

Kim birlikte ölmüş bu dünyada?
Çok az insan.
Belki de hayatın
en acı tarafı budur:
Biri gider,
biri kalır.
Biri toprağa,
biri hatıraya karışır.
Kalsın geride biri;
kederi ağır olsa da.
Çünkü ölüm
birlikte susmaktan çok,
birinin susup
ötekinin hatırlamasıyla tamamlanır.

Ve biz,
bu mavi fanusun altında
birbirimizi uğurlamak için
yaşıyoruz belki.
Bir gün
fanusun camı kırılacak.
Gökyüzü
başımızın üstünden çekilecek.
Geriye yalnız
bir insanın başka bir insanın içinde
ne kadar yaşayabildiği kalacak.

08 .10.2026
~ Gülay Özdemir~