Suna Doğanay Şiirleri

Hayattayım, yaşamak ne güzel şey.-Ordu-
124

ŞİİR


4

TAKİPÇİ

Kaleme dökülen ses, duyguların alarmıdır. Çünkü yakındığımız, sevindiğimiz şeyleri yazıya dökmekle kurtuluşu sayfalarda ararız hepimiz. Kimi şiir, kimi öykü, kimi makale, kimi roman yazarak… Coşkularım, sevinçlerim, acılarım benimdir demek bencillik olur. Herkes kendi hayatını yaşar. Ancak pek çok duygu, paylaşılmak zorundadır. Paylaşım çoğaldıkça, yaşam kolaylaşacaktır. Her yaşam bir romandır, her yaşamda farklı hayat öyküleri vardır. Gizli kalmış, açığa çıkmamış milyonlarca öykü; gün olur başkalarının hayatlarına yepyeni kapılar açarken, kimi ...

Suna Doğanay

O, MUSTAFA KEMAL’Dİ

“Ordu yok dediler, kurulur dedi.
Para yok dediler, bulunur dedi.
Düşman çok dediler, yenilir dedi.
Ve…

Devamını Oku
Suna Doğanay

Adı Serkan'dı,
Adını yüreğime yazdığım.
Gözyaşlarıyla alev alev,
Adı Serkan'dı unutamadığım.
Ay tutulurken gözlerinde,
Bir buldum, bir yitirdim...

Devamını Oku
Suna Doğanay

Sormayın bana,
Sormayın..yaşamak nedir diye.
Karanfili..gülü..koklayın.
Çayırları ağlatmadan.
Bir kuşu..bir köpeği...okşayın.
Şarkı söyleyin.

Devamını Oku
Suna Doğanay

Anneme uğradım, sonbahardı. Anılarla sürüklendi ayaklarım. Taşlı, topraklı, hüzünlü yollara. Bir ziyaretçisi vardı, benden önce gelmiş. Mezar taşında küçük,minicik bir kuş.Onu bekliyordu, belki de hiç gitmemiş.
Belki de bekleyecek, sonsuza kadar. O, kuşları çok severdi, kuşlar da onu.Vefalıydı dostları, apaçık. Son dostu soğuk taşlar üzerinde.
Yağmur başladı, inceden inceden.Hiç korkmadı, küçük kuş. Keyiflendi beni görünce. Şarkı söyledi, kendi dilince. Anlamıştı, tanımıştı beni. Ben de onu..'Merak etme', diyordu sanki bana.Annemi bekliyordu. Bekleyecekti, sonsuza kadar.
Seni seviyorum, küçük kuş.Şarkı söylemeni de seviyorum. Yağmurda şarkı söylemeyi de. Dua ettim ardından, şarkı söyledim. Duydu mu, bilemem mevsimsiz ötüşümü.Gördü mü, yağmurun saçlarıma dokunuşunu....
Anneme uğradım ayaküstü. Yalnızlığını paylaşmaya. İçim buruktu giderken. Gönlüm yaslı. Onunla birlikte göçüp gitmişti, pek çok şey. Yalnız bulacağımı sanmıştım onu, yapayalnız. Oysa bir ziyaretçisi vardı. Benden önce gelmiş. Belki de hep oradaydı. Son dostuydu, annemin..
Yüreğim hoştu ayrılırken. Mutluydum, şendim çocuklar gibi.' Sevgi' koydum, minik kuşun adını. Can dostu annemin, sevgi kuşum.Yalnız değildi anneciğim.

Devamını Oku
Suna Doğanay

Ben Ay doğarken ağlarım.
Hüzün düşer yüreğime geceleri.
Kuşları düşünürüm, ellerimle beslemeyi.
Penceremden içeri bakarken bahar.
Yuvasız, yalnız kuşlar.

Devamını Oku
Suna Doğanay

İlk kez mutluydu gözlerimdeki yaşlar,
Adı henüz konmamış.
Garip bir kader,
Meydan okuyordu,
Kederli gölgelerine zamanın.

Devamını Oku
Suna Doğanay

Gün ağardı, ne gelen var, ne giden,
Uzaktan görünen, yorgun gemi.
Ağır ağır yanaşmaktadır, limana.
Gökyüzü, darmadağınık.

Birbirine sarılmış, iki aşık.

Devamını Oku
Suna Doğanay

Sözlerin ötesinde bir dünya; acısıyla, tatlısıyla
Gözlerinde yaşarken mavi adaların
Martılar çığlık çığlığa, daralıyor iki Hisar arası.
Üsküdar, Beyoğlu, Samatya
Buhar olup Göksu’nun yamalı kollarında
Ve dönerek giden bulutların şemsiyesi altında

Devamını Oku