Savaşı ben kazanmış gibi görünüyorum ama
İçimde nadasa bırakılmış, refahı prangalanmış bir kadın var.
Çünkü bazen haklı olmak, mutlu olmakla el ele tutuşmuyor.
Kafamın içindeki sesleri susturmak şöyle dursun, Yüreğimde kopan kıyametin çığlığını dindirmiyor.
Birbirini izdiham yarışıyla ezerek bir adım öne çıkan her bir soru, Birbiri ardına saklanmış cevaplarla kafa kafaya çarpışıyor.
Velhasıl hiçbir güç
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta