Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Aynen katiliyorum sana Melih,kalemine saglik.
'borçlusun sen yaşamın kendisine...'
tebrikler...
Duyarlı bir yürek, harika dizeler. Dönüp bakılmıyorsa düşene, o yürek boşuna yaşıyor boşuna diyorum. Tebrikler.
Suna Doğanay
Ve unutmuşsak onların aslında 'bizim' olduğunu...
Aynen katılıyorum Melih.
Gerisi teferruat!...
Mükemmel. Saygılarımla
Bu şiir ile ilgili 5 tane yorum bulunmakta