Börtü Böcek Şiiri - Kasım Kobakçı

Esti rüzgar, koptum daldan,
Zehir sızdı kızıl baldan,
Kül savruldu ince haldan,
Kan fışkırdı yorgun yoldan.
*
Kökler çürür, irin beter,
Siyah kanlar göğe gider,
Vahşi sesler isyan eder,
Bu çılgınlık candan eder.
*
Vahşi mevsim gelip çattı,
Gökyüzüne çığlık kattı,
Gece bizi içe attı.
*
Koptu dalından o yaprak,
İrin, zehir kustu toprak,
Göğse saplandı bir mızrak,
Yırtıldı bak kanlı bayrak.
*
Alev alev yandı beden,
Sordu akıl: bu sır neden?
Yoktur artık çıkıp giden,
Candır aslı inkar eden.
*
Sarı renkler kana doldu,
Kuruyan dallar mahvoldu,
Akıl ipi hepten yoldu.
*
Hışır hışır döküldü kan,
Yaprak oldu koca cihan,
Çıldırdı mı şimdi zaman?
Tüttü bak en soğuk duman.
*
Damardan sızıyor zehir,
Taşıyor o kanlı nehir,
Yanıyor şu ulu şehir,
Bu sevda bil ki bir tehir.
*
Çürüdü can dokuları,
Kurudu hep kuyuları,
Yıktı akıl duyuları.
*
Sökülüyor ulu çınar,
Yapraklardan can can kanar,
Gören akıl buna yanar,
Kurumuş bak tatlı pınar.
*
Fırtınalar esti sertçe,
Parçalandı yürek mertçe,
Kanıyor ruhum da dertçe,
Kesti ecel hep namertçe.
*
Dibi gördü asil soylar,
Acı kustu bütün boylar,
Batıp gitti ıssız koylar.
*
Dağıldı bak bütün izler,
Kana bulanmış o yüzler,
Titredi korkudan dizler,
Çözüldü tüm kanlı gizler.
*
Gözümden akıyor kan, yaş,
Çatladı bak ulu dağ, taş,
Zehirlendi çürüyen baş,
Oldu cihan bize sırdaş.
*
Büyüdü içteki acı,
Sardı bizi soğuk sancı,
Ölüm oldu bir yabancı.
*
Sararıp soldu ormanlar,
Kurudu içteki canlar,
Boğuldu şimdiki kanlar,
Yıkıldı geçen zamanlar.
*
Ateş aldı bütün gece,
Kan kokuyor şimdi hece,
Çözülmedi bu bilmece,
Ruh yıkılıyor delice.
*
Dökülüyor yeşil süsler,
Parçalandı ulu hisler,
Dağılmadı kara sisler.
*
Dalından ayrıldı nefes,
Yakıyor bizi gökte ses,
Kırıldı bak demir kafes,
Yıkıldı şimdi o heves.
*
Zehir büyüyor içinde,
Yaprak dökülür biçimde,
Ruh çırpınıyor seçimde,
Kaybolduk ulu geçimde.
*
Savurdu rüzgar külleri,
Yakıyor ulu çölleri,
Kopardı kanlı gülleri.
*
Kızıl yaprak düştü yere,
Kan akıyor ulu dere,
Çarptı yıldırım her yere,
Teslim olduk biz kadere.
*
Çıkılmaz oldu ulu yol,
Kurudu bak bütün sağ, sol,
Akıl çıldırdı, acı bol,
Eridi can, tükendi kol.
*
Dile geliyor ağaçlar,
Yolunuyor bütün saçlar,
Akıyor kanlı yamaçlar.
*
Sönerek göçüyor zaman,
Yapraklar da oldu ziyan,
Yoktur bu dertlere uyan,
Kalmadı hiç bizi duyan.
*
Düşer yaprak birer birer,
Korku içimize girer,
Akıl bundan acı derer,
Çığlık bütün göğü gerer.
*
Kış geliyor kan dolarak,
Soldu renkler hep solarak,
Öldü canlar mahvolarak.
*
Gece çöktü bütün cana,
Düştü yaprak yana yana,
Karıştı hep beyaz kana,
İsyan ettik anlasana.
*
Çürümüş yapraklar gibi,
Yoktur bu isyanın dibi,
Korkudur ruhun sahibi,
Kalmadı asla nasibi.
*
Ölüm ormanda tek gerçek,
Solacak şimdi her çiçek,
Zehri içti börtü böcek.