Bir Mevsim Düşer İçimden

Ey zaman!
Sen nasıl bir yorgun yolcusun böyle,
Ne bir kapıyı çalıyorsun
Ne de ardına bakıyorsun giderken…

Bir bakıyorum, dün dediğim ömür
Bugün bir fotoğrafın sararmış yüzü.
Bir bakıyorum,
Gülüşlerim eksilmiş,
Aynada bana yabancı bir ben
İçimde susturulmuş bir soğuk güz…

Ah, zaman! Sen en çok da
Vedasız gidişleri seviyor olmalısın
İnsanları birbirinden değil yalnız,
Kendi içindeki insandan da
Yavaş yavaş ayırıyorsun sonunda

Şimdi anlıyorum; her düşen yaprak
Ölüm demek değil aslında
Bazen bir ağaç değil,
Bir ömür soyunur dallarından.
Ve kimse bilmezmiş bir insanın
Yüzünde sonbahar başladığında
Kim bilir kaç baharı susarmış içinde…

Çünkü bazı ölümler toprağa düşmez;
İnsan yaşarken de eksilir.
Ve bazen bir mevsim,
Kimse fark etmeden de içinden çekilir.