Bir beyaz kıymık Şiiri - Yasemin Tanık

O bembeyaz bulutlara zehirli bir diken dokunuyor
Masumluğunu kaybettiği için
Ağlıyor her bir gözü bulutun
Korkuyor kara gölgelerden
Kutsallık yıkılıyor artık yeryüzünde
Abideler çöküyor, koşar ayak ilerleyen kötülüklerden
Avucumuzda kalan yüz görümlük bir bahar günü
Elbette katleder onu da insanın gücü

Gökte oturmuş siyah pelerinli bir bulut
Beyaz alnına günahkar ellerle çizilmiştir bahtı…
Ne sunabilirdi artık bize gökyüzü ?
Biraz kahır, biraz acı, biraz da hüzün
Bir gonca vazgeçiyor açmaktan
Hicap duyuyor beyazlığından…
Duaların dile bile baltalı
Beyaz buluttan tırnağın arasında kalan bir kıymık
Beyazın parantezi kurtarır mı bu durumdan insanı?
Kalp, kara bir örtü örttü kendine
Bir cenin nasıl dönüşür şerrin her haline ?

Dönüyor tekerlek insanın karanlık buyruğuyla
Yıkmayı ve yok etmeyi biçti ruhuna…
Bir beyaz kıymık aralar mı buruk bir notayı?
Kırık bir şarkıdır yaşamın her anı…