Bimeyen Nöbet Şiiri - Sami Özay

​Hangi rüzgâr attı seni uzağa?
Yollar dilsiz kaldı, şehirler sessiz.
Düştü bu gençliğim kör bir tuzağa,
Geçiyor ömürden günler nefessiz.

​Bir pencerem vardır ufka açılan,
Beklemek, içimde bitmeyen çile.
Hüzündür her akşam ömre saçılan,
Dökülmez acılar, gelmez hiç dile.

​Gözlerim kapıda, kulağım seste,
Belki bir gölgedir dönüp gelecek.
Ruhum can çekişir son bir nefeste,
Bu gizli yarayı kimler bilecek?
​
Gel artık, tükendi sabrın takati,
Zamanı eritiyor bu ağır nöbet.
Bekleyen kalbimin budur berâtı:
Vuslata erecek bu hasret elbet...